Günümüz dünyasında bir çok ekonomik ve ticari olgu,ilgisiz olarak kabul edilen her her ülke,kurum ve kişiyi ve bu ülkelerin bünyesindeki sektörleri doğrudan ve dolaylı etkilemektedir.
Bunun en yakın ve canlı örneği Covid -19 salgınıdır.Küresel bir kriz olan covid salgını tarımsal üreti hemen her bakımdan etkilemiştir.
Küresel krizlerin ve iklim değişikliğinin etkisiyle kırılganlaşan gıda sistemleri, dünyada ve Türkiye’de de yapısal dönüşümleri gerekli kılmıştır.
Burada sorulacak ve cevabı aranacak soru şudur?
Bu kriz karşısında Türk Devleti,bürokrasisi,yönetimi ve poltikacıları ne yaptılar hangi radkal ve çözüm odaklı tadbirleri aldılar,hangi planlamaları yapıp ,sonuçlarını zamanında somut sonuçlar olarak aldılar?
Olumlu bir cevap vermek imkansız…
Eğer bu sorunun cevabı olumlu olsaydı, Bugün;
Tarımda girdi maliyetleri be derece yüksek oranlarda artmayacaktı.
Üretici fiyatları yerlerde sürünmeyecek, üretici girdi fiyatları ile satış fiyatları, üretici aleyhine % 50-90 arasında düşmeyecekti.
Küçük üreticinin sistemde tutunmakta zorlanması gibi bir güncel gerçeklik ortaya çıkmayacaktı.
Tüm dünyada gıda fiyatları belli oranlarda düşerken bizde, mevsim etkileri dışında %35 ile 75 oranlarında artmayacaktı.
Bitkisel üretim ve hayvancılıktaki arz-talep dengesizlikleri tarımda bugün yaşanan olumsuz kırılma sürecini yaratmayacaktı.
İthalata dayalı politikaların oluşturduğu riskler, Türk Tarım sektörü için bir kangren olmayı sürdürmeyecekti.
Türk tarım ürünleri ve gıdada yaşanan tarla-Pazar/market makası bu derece açılmayacak, enflasyonda gıda etkisi bu derece yüksek olmayacaktı.
Sorumlular ortada.
Bir fon krizi “belası” tüm ülke ekonomisini alt üst edip milyarlarca dolar milli kayba neden olurken Türk tarımının sorunlarını da geri plana atıp,adeta Tarım sektörünü gündem dışına itmiştir.
Son yıllarda yaşanan krizler tarım için yeni çözüm yolları bulunmasını gerekli hale getirmiştir.
