Türk tarımının üç ana sorunu;

“Planlama-pazarlama ve mevzuat” tır.

Bu üç unsurdan da devlet sorumludur,poltitkacılar sorumludur,Ankara bürokrasisi sorumludur.

Çünkü üçünün yönetimi de bu üç kesimin elindedir.

Günümüzde tarım ve hayvancılığın en çok tartışılan yönlerinden biri de gıda güvenliği ve gıda güvencesidir.

Halkın gıdaya hem fiziksel hem de ekonomik erişimin sağlanması, yalnızca tarımsal üretim miktarıyla değil; üretim sürecinin güvenli, sağlıklı ve sürdürülebilir biçimde yürütülmesiyle de doğrudan ilişkilidir.

Türkiye, son yedi yılda, bu bağlamda atılacak adımları atmamış veya atamamıştır.

Gıda pazarlama zincirleri izlenebilirlik sistemleri, gıda denetimleri ile gıda güvenliği alanında kurumsal kapasitesini geliştirilememiştir.

Bu çerçevede; üreticilerin pazara doğrudan ve kısa zincirlerle erişiminin sağlanması mümkün olmamıştır.

Gıda fiyatlarının maliyet dışı nedenlerle yükselmesinin önüne geçilmesi, tarım desteklerinin üretici refahını artıracak şekilde planlanamamıştır.

Tarımın ana girdileri olan elektrik, gübre, tohum, yem, zirai ilaç, işçilik ve mazot gibi kalemlerin maliyetinin azaltılması bir yana sabit tutulması da başarılamadığı gibi fahiş artışların önüne geçilememiştir.

Tarımsal kamu kuruluşlarının, kooperatirlerin ve üretici birliklerinin etkinleştirilmesi, çiftçilerin örgütlü yapılarla güçlendirilmesi ne gündeme gelmiş ne de bu alanda herhangi bir adım atılmıştır.

Tarım; üretimden pazarlamaya, yönetimden finansmana kadar çok boyutlu ve disiplinler arası yapılarda herhangi bir çalışma ortaya konulmamıştır.

Yüksek verimlilik ve kaliteye sahip, teknoloji kullanabilen, rekabet gücü yüksek ve ihracat kapasitesi olan bir tarımsal yapının inşası hedef alınmamış, ihracatta doğan sorunlar üretici fiyatlarını sıfır (0) düzeylerine çekilirken üreticinin alın teri(emeği),finansal varlıkları,geleceği bir dizi aracının insafına bırakılmıştır.

Bu sonuçların ortaya çıkmasında en önemli neden planlayıcılar ve yöneticiler tarafından Tarım politikaları, bir ülkenin gıda güvenliği, kırsal kalkınma, çevresel sürdürülebilirlik ve ekonomik büyüme hedefleri doğru ve zamanında tespit edilmemiştir.

Türkiye tarım politikaları ise tarihsel olarak destekleme alımları, sübvansiyonlar ve fiyat müdahaleleri üzerine kurgulanmış;destekleme zaman ve miktarları bütçe imkanlarına bırakılmıştır.

Uygulanan politikalarının, özellikle küçük ölçekli üreticilerin güçlendirilmesi, gençlerin tarıma yönlendirilmesi ve kırsal altyapının geliştirilmesi konularında yeterince etkili olamadığı görülmektedir.