“Fırtınalara yön veren, kelebeklerin kanat çırpışıdır.”
Bu sözü her duyduğumda aklıma aynı soru geliyor: Bir şehir neden değişmez?
Bunun cevabını uzaklarda aramaya gerek yok. Bazen yaşadığımız şehre biraz dikkatle bakmak yeterlidir.
Aydın, bereketli toprakların üzerine kurulmuş güzel bir şehir. İnciriyle, zeytiniyle, tarihiyle, insanıyla övünmeyi seviyoruz. Fakat konu şehrin geleceğine geldiğinde aynı cesareti gösterebildiğimizi söylemek zor.
Bizde çoğu zaman huzur ile sessizlik birbirine karıştırılıyor. Oysa bunlar aynı şey değil. Huzur; insanların düşüncelerini özgürce söyleyebildiği yerde olur. Sessizlik ise bazen sadece kimsenin konuşmaya cesaret edememesidir.
Aynı masalarda oturuyoruz, aynı insanlarla selamlaşıyoruz, aynı sohbetleri yapıyoruz. Ama iş “Burada bir yanlış var.” demeye gelince cümleler yarıda kalıyor. Kimse kimseyi kırmak istemiyor, kimse bir kapıyı üzerine kapatmak istemiyor. Böyle olunca da yanlışlar zamanla normalleşiyor.
Bugün Aydın’ın önündeki en büyük engel yatırım eksikliği değildir. Daha büyük bir eksiklik var; eleştiriye tahammül edememek. Farklı düşüneni dinlemek yerine etiketlemeyi tercih ettiğimiz sürece, ne kadar güzel projeler yapılırsa yapılsın gerçek anlamda ilerlemek kolay olmayacak.
Oysa değişim büyük kalabalıklarla başlamaz. Bazen tek bir soru, tek bir itiraz, tek bir doğru söz yıllardır yerinden oynamayan taşları oynatabilir. Tarih bunun örnekleriyle dolu.
Belki de bu yüzden bazıları kelebeklerden hoşlanmaz. Çünkü bilirler ki en büyük fırtınalar, önce hafif bir kanat sesiyle haber verir kendini.
Aydın’ın bugün ihtiyacı olan şey daha yüksek sesle bağıran insanlar değil, doğruyu söylemekten çekinmeyen insanlar. Makamdan korkmayan, çevresini kaybetme endişesiyle susmayan, alkış beklemeden konuşabilen insanlar.
Çünkü şehirleri değiştirenler, rüzgârın yönüne göre hareket edenler değildir. Gerektiğinde o rüzgâra karşı yürümeyi göze alanlardır.
Belki de yıllardır beklediğimiz değişim, bir kelebeğin kanadında değil; o kelebeğin uçmasına izin verecek kadar cesur olabilmemizde saklıdır.
